بين زمين و آسمان معلق بود. دختري جوان بود و از طنابي آويزان. قصد داشت از بالاي دهانه غار تا زمين را با طناب فرود بيايد. نه كلاه ايمني بر سر داشت و نه وسيله نجاتي در كف. و من هم سر بر آسمان و دوربين در دست نظاره‌گر بازيش با مرگ بودم. وقتي به نيمه راه رسيد از او پرسيدم: "نمي‌ترسي بيفتي و بميري؟"  در جوابم فقط لبخندي زد و گفت: "مرگ، مرگ است." نمي‌دانم اثر جاذبه زمين بود كه دخترك را شاعر کرده بود يا جاذبه شاعري باعث شده بود كه او اينچنين خود را با طنابي در آسمان بازي دهد. از پاسخ فلسفي و شجاعتش به قدري غافلگير شدم كه جاذبه مرگ مرا هم در بر گرفت و اگر طنابي در نزديكي‌ام بود بدم نمي‌آمد با مرگ دست و پنجه نرم كنم و خودم را با طناب از جايي آويزان كنم. بعد از دقايقي دخترك صحيح و سالم به زمين رسيد و من مانند گاريچي شعر سهراب در حسرت مرگ ماندم.  

چند روزي از آن حسرت نگذشته بود كه قيصرٍ شاعر مرد و يكي از نشريات در كنار عكس بزرگي از او تيتر زد كه "مرگ مرگ است اگر براي تو باشد" نمي‌دانم اين رويداد همزمان چه معنايي داشت و نمي‌دانم قيصر قبل از مرگش اين شعر را براي خودش گفته بود يا شاعري بعد از مرگ قيصر اين شعر را برايش سروده بود. اين مساله زياد مهمي نبود. مهم اين بود مني كه در كودكي تحت تاثير جامعه آموخته بودم مرگ سخت است و در اوایل جوانی با ديدن فيلم گبه مخملباف فهميده بودم كه مرگ رنگ است، اكنون تحت تاثير اين ماجرا دانستم مرگ، مرگ است و مرگ گاه در سایه نشسته است و به ما می‌نگرد.

                                   خدايا آنچه خوبان همه دارند به من بده

دو دختر جوان، من و يك پيرمرد. يك خيابان خلوت، صبح زود يك روز تعطيل و هوايي ناجوانمردانه سرد. انتظار براي رخشی سفيد كه ما را از ايستادن بر روي مچ‌های دو پا نجات دهد. مقصد كوتاه بود و مشترك ولي پرنده‌ای قصد پر زدن در آن خيابان مه گرفته را نداشت. سرانجام انتظارها به پايان رسيد و جوانی رعنا و خوش قد و بالا سوار بر رخشي سفيد از درون مه آشكار شد. او بي‌شك همان فرشته نجاتي بود كه خداوند براي نجات ما از سرما فرستاده بود. در آن هنگام بود كه فهميدم فرشته‌ها در روزهاي تعطيل بيكار نيستند و گره از كار خلق مي‌گشايند. فرشته با پرايد سفيدش به ما رسيد اما نمي‌دانم چه شد كه مرا نديد، از پيرمرد عبور كرد و دختران جوان را براي نجات دادن برگزيد. فرشته كنار جوانه‌ها توقف كرد ديالوگي كوتاه رد و بدل شد و درهای نجات گشوده شدند. من سريع فهميدم به خاطر گناهانم مستحق نجات يافتن نيستم به همين خاطر از جايم تكان نخوردم ولي پيرمرد با شور و شوق به سمت پرايد رفت و هنگامي كه به  رخش رسيد ديگر نه از فرشته نجات خبری بود و نه از دختران جوان. پيرمرد گيج شده بود و با خودش حرف مي‌زد. تا جايی كه ‌توانست به من نزديك شد و طوري كه من هم بشنوم خيلي جدي و با احساس گفت: "خدايا من چيم كمتر از اون دخترها بود كه من رو سوار نكرد. آخه چي مي‌شد همون چيزهايي كه اون دو تا دختر داشتند به من هم مي‌دادي تا اون مرتيكه من رو هم سوار مي‌كرد؟"

به نظرم كاملا حق با پيرمرد بود. چه ايرادي داشت كه خداوند امكانات ويژه‌اي همانند كارت منزلت براي پيرمردها در نظر مي‌گرفت و برخي از ويژگي‌هاي بارز دختران جوان را در وجود پيرمردان مي‌گذاشت تا اينگونه مورد بي‌مهری قرار نگيرند. از طرفي معلوم نيست چرا در صبح زود روزهاي تعطيل هيچگونه نظارتي بر روي كار فرشتگان نجات صورت نمي‌گيرد تا اينگونه خيره سرانه به دنبال هوي و هوس خود نروند و انسان‌هاي ضعيف‌النفسي همچون من را در كار خلقت و فرشتگان بدگمان نكنند.